Vandaag vieren wij
de vrijheid
Ik vier de vrijheid
die ik vond
In mijn voelen
In mijn denken
Al die tijd zat ik
opgesloten
Was ik geketend
Denkbeeldige eisen
hielden mij vast
Het zat allemaal in
mijn hoofd
Dit jaar kan ik mijn
vrijheid vieren
Ik vond het toen ik
mijzelf onderzocht
Het was zwaar
geconfronteerd te worden
Met mijn voelen
Met mijn denken
Dit jaar heb ik
vrijheid gevonden
Om te denken wat ik
wil
Om uit te spreken
wat ik voel
De enige die deze
vrijheid soms nog aanvecht
Ben ik zelf
Het schrijven van deze eerste blog staat volledig in
teken van het onderwerp vrijheid.
Om dit stukje tekst; een paar simpele woorden, wat
aan-een-geregen alinea’s te mogen posten van mijzelf heeft er een wereld in mij
moeten bewegen.
Hoge eisen moesten overboord gegooid worden, bergen werden beklommen en angsten moesten in de ogen worden gekeken.
Het is namelijk doodeng iets van mijzelf te laten zien!
Dat is dan ook de reden waarom ik deze blog op Bevrijdingsdag schreef en pas zes maanden later post...
Ik ben bang om ook maar een glimp van mijn
gedachtepatronen en gevoelens met anderen te delen.
Mensen zouden mij op mijn woorden aan
kunnen spreken. Zij zouden terug kunnen komen op een gevoel wat ik in een blog
beschrijf of de discussie met mij aan willen gaan over een onderwerp waar ik
mijn mening over heb gepost. Ze zouden niet alleen mijn mening en mijn woorden, maar ook mij als persoon kunnen afwijzen.
Ik heb er de afgelopen achtentwintig jaar een kunst van
gemaakt om onzichtbaar te zijn. Ik was altijd bang om mijn kop boven het
maaiveld uit te steken. In mijn hoofd had de wereld geen behoefte aan mij.
Ik
heb krampachtig geprobeerd van alles te zijn behalve mijzelf. Ik had ook geen
idee wie die ‘zelf’ kon zijn. Waar zij van hield. Wat haar mening was. Wie zij
was. Altijd paste ik mij maar aan naar wat ik dacht dat de ander van mij wilde zien.
De laatste twee jaar ben ik op zoek gegaan naar wie er
achter al die maskers zat. Dat heeft flink wat bloed, zweet en tranen gekost.
Op velerlei manieren hebben hulpverleners geprobeerd mij terug te brengen naar
mijn kern. Ik wandelde met hen mee niet wetende naar wie ik op zoek was.
Ik heb de vrijheid gevonden om mijn gedachten met de
wereld te mogen delen. Ik heb niet langer de illusie dat niemand mij boeiend
vind. Er zijn mensen die mij leuk vinden, van mij houden. Ergens diep in mij weet ik nu dat ik er mag zijn. Het voelt nog lang niet altijd zo,
maar het feit dat ik dat alleen al weet geeft mij de vrijheid deze woorden
op papier te zetten.
Om hen ook openbaar te maken is een tweede. Ik weet nog
niet wanneer ik deze blog met anderen ga delen. Maar ik wil schrijven
want mijn stem is te kostbaar om niet gehoord te worden!
Ik heb een visie
en ik heb dromen voor mijn leven. Ik heb een mening en gevoelens die ik wil
leren uiten. Ik wil leren een stukje ´mij´ te delen met anderen.
Ik ben er klaar voor mijzelf te laten zien aan de wereld.
Misschien weet ik nog niet helemaal waar die ‘zelf’ voor staat, maar ik denk
dat deze blog mij daar stukje bij beetje bij kan helpen.
De aankomende tijd wil ik jullie dan ook meenemen in mijn wereld.
Wees welkom in de wondere wereld van Just Femz!
