Het oude loslaten

Zoveel kleurig blad

lag er op mijn pad

alsof het mij wilde doen beseffen

mij uit wilde leggen;

het leven komt en het leven gaat

alles houd eens op te bestaan

 

Wat eens vol leven was kan vergaan

 Geef ruimte aan een nieuw bestaan

Laat los
 

Het blad kiest voor de onzekerheid

Raakt haar vertrouwde leven kwijt

Zij dwarrelt naar beneden

met haar ogen gericht op het heden

Eenmaal op de grond gaat een nieuwe wereld open

Het blad vind vertrouwen in hoe het leven kan lopen

 

Het oude loslaten is niet altijd slecht

Kiezen voor nieuw leven geeft een gevecht

Maar als de grote stap eenmaal genomen is

Zal je zien wat het jou bracht, zonder gemis
 

Je zult beseffen dat je het oude vertrouwde moest opgeven

Om te kunnen groeien, bloeien in een nieuw volgend leven.

 

 

 

Het oude loslaten. Ik ben er nooit goed in geweest. Ik hecht mij aan mensen, plaatsen, structuren en heb een ontzettende moeite hen weer los te laten en mijn weg te vervolgen. Het voelt alsof ik een stukje 'mij' kwijtraak als ik uit een oude vertrouwde omgeving stap.

 

Toch weet ik dat het ook goed kan zijn om verder te gaan. Het kiezen van nieuwe wegen biedt kansen om jouzelf te ontplooien. Je leert nieuwe kanten van jouzelf kennen waarvan je eerder niet wist dat je hen had.

 

Het leven is constant in verandering en dat vind ik lastig. Ik houd van vastigheid. Vaststaande patronen en structuren bieden mij zekerheid.

 

Ik voel mij lange tijd onveilig in een nieuwe situatie, maar ben als ik eenmaal gehecht ben net als klittenband; ik laat moeilijk los.

Dat maakt mij trouw. Vaak zelfs té trouw. Ik lijk bijna vast te grijpen aan hetgeen er geweest is. Zo kan ik na tien jaar contactstilte ineens weer ontzettend de behoefte voelen om contact op te nemen met mensen die veel voor mij betekend hebben. Mijn rationele kant is onderhand in staat dit soort bevliegingen aan de kant te schuiven, maar dat maakt het verlangen naar dat goede oude vertrouwde niet minder.

 

Ik plan mijn leven graag vooruit. Dat biedt vastigheid, structuur, veiligheid. Zo kan ik doelen stellen en deze proberen te bereiken.

In al mijn perfectionisme verlies ik mij regelmatig in het behalen van  mijn doel.

 

Ik ben zo doelgericht dat ik over grenzen ga. Ik zie alleen nog hetgeen ik wil bereiken en verwaarloos daarmee dan alles wat er nog meer is. Zo gaat mijn sociale leven op een laag pitje en ga ik compleet over mijn eigen lichamelijke grenzen heen om mijn doel te behalen. 

  

 

 

 

Ik streef mijzelf voorbij om mijn doel te behalen. Als ik uiteindelijk bij de 'finish' ben aangekomen ben ik letterlijk en figuurlijk kapot.

 

Daarom heb ik moeite om deze beslissing te nemen....

 

Vier maanden geleden begon ik vol goede moed aan een nieuw hulpverleningstraject. Mijn doel was om een beter zelfbeeld te krijgen en wat zaken uit het verleden een plaats te geven. Rond volgend jaar juli stond mijn 'finish' gepland; dan zou ik mijn doel behaald hebben en eindelijk het normale leven van werk en studie weer op kunnen pakken.

 

Tot mijn lichaam begon te haperen en ik afgelopen week van een hulpverlener de vraag kreeg: 'Of het niet beter was een stapje terug te doen en een pad te kiezen wat beter aansluit bij mijn lichamelijke grenzen.'

 

Baf. Daar lag ik. Voor de zoveelste keer getackeld door mijn eigen lichaam. Wederom wist mijn lichaam het te presteren om tussen mij en mijn doel te komen. Weg vastigheid en structuur. Hallo onzekerheid!

 

Het afgelopen jaar heb ik keihard gewerkt om mijn grenzen te gaan voelen en er naar te gaan luisteren. Ik dacht het aardig onder de knie te hebben... De eerste aanpassingen om dit hulpverleningstraject aan te kunnen had ik al gemaakt; mijn persoonlijk leven is op een laag pitje gezet en ik lig bijna hele dagen op de bank te rusten.

Ik gaf mijn grenzen al wel eerder aan bij mijn hulpverleners en samen bedachten wij de oplossing om mij in de lunchpauze even terug te trekken en te mogen rusten.

Maar zelfs dat is niet genoeg om mijn doel te kunnen behalen. Ik red het niet. Mijn lichaam geeft op.

 

En dus moet ik grote enge beslissingen gaan maken. Mijn doel zal moeten worden aangepast en ik moet gaan zoeken of ik wat zekerheid in alle onzekerheid kan vinden. Ik zal het oude moeten loslaten en op zoek moeten gaan naar iets nieuws wat beter bij mijn (nieuw gevonden) grenzen past.

En dat is klote.

 

Soms denk je er te zijn qua acceptatie van jouw klachten en dan komt jouw leven met al zijn beperkingen er ineens tussen door en gaat tussen jou en jouw doel staan.

Er valt dan niets anders te doen dan luisteren naar jouw lichaam en jouw doelen bijstellen.

 

En dat is dan ook wat ik nu ga doen.

 

 



Vrijheid

Vandaag vieren wij de vrijheid

Ik vier de vrijheid die ik vond

In mijn voelen

In mijn denken

 

Al die tijd zat ik opgesloten

Was ik geketend

Denkbeeldige eisen hielden mij vast

Het zat allemaal in mijn hoofd

 

Dit jaar kan ik mijn vrijheid vieren

Ik vond het toen ik mijzelf onderzocht

Het was zwaar geconfronteerd te worden

Met mijn voelen

Met mijn denken

 

Dit jaar heb ik vrijheid gevonden

Om te denken wat ik wil

Om uit te spreken wat ik voel

De enige die deze vrijheid soms nog aanvecht

Ben ik zelf

 

 

 

Het schrijven van deze eerste blog staat volledig in teken van het onderwerp vrijheid.

Om dit stukje tekst; een paar simpele woorden, wat aan-een-geregen alinea’s te mogen posten van mijzelf heeft er een wereld in mij moeten bewegen.

Hoge eisen moesten overboord gegooid worden, bergen werden beklommen en angsten moesten in de ogen worden gekeken.
 

Het is namelijk doodeng iets van mijzelf te laten zien!

 

Dat is dan ook de reden waarom ik deze blog op Bevrijdingsdag schreef en pas zes maanden later post...

Ik ben bang om ook maar een glimp van mijn gedachtepatronen en gevoelens met anderen te delen.

 

Mensen zouden mij op mijn woorden aan kunnen spreken. Zij zouden terug kunnen komen op een gevoel wat ik in een blog beschrijf of de discussie met mij aan willen gaan over een onderwerp waar ik mijn mening over heb gepost. Ze zouden niet alleen mijn mening en mijn woorden, maar ook mij als persoon kunnen afwijzen.

 

Ik heb er de afgelopen achtentwintig jaar een kunst van gemaakt om onzichtbaar te zijn. Ik was altijd bang om mijn kop boven het maaiveld uit te steken. In mijn hoofd had de wereld geen behoefte aan mij.

 

Ik heb krampachtig geprobeerd van alles te zijn behalve mijzelf. Ik had ook geen idee wie die ‘zelf’ kon zijn. Waar zij van hield. Wat haar mening was. Wie zij was. Altijd paste ik mij maar aan naar wat ik dacht dat de ander van mij wilde zien. 

 

De laatste twee jaar ben ik op zoek gegaan naar wie er achter al die maskers zat. Dat heeft flink wat bloed, zweet en tranen gekost. Op velerlei manieren hebben hulpverleners geprobeerd mij terug te brengen naar mijn kern. Ik wandelde met hen mee niet wetende naar wie ik op zoek was.

 

Ik heb de vrijheid gevonden om mijn gedachten met de wereld te mogen delen. Ik heb niet langer de illusie dat niemand mij boeiend vind. Er zijn mensen die mij leuk vinden, van mij houden. Ergens diep in mij weet ik nu dat ik er mag zijn. Het voelt nog lang niet altijd zo, maar het feit dat ik dat alleen al weet geeft mij de vrijheid deze woorden op papier te zetten.

 

Om hen ook openbaar te maken is een tweede. Ik weet nog niet wanneer ik deze blog met anderen ga delen. Maar ik wil schrijven want mijn stem is te kostbaar om niet gehoord te worden!

 

Ik heb een visie en ik heb dromen voor mijn leven. Ik heb een mening en gevoelens die ik wil leren uiten. Ik wil leren een stukje ´mij´ te delen met anderen.

 

Ik ben er klaar voor mijzelf te laten zien aan de wereld. Misschien weet ik nog niet helemaal waar die ‘zelf’ voor staat, maar ik denk dat deze blog mij daar stukje bij beetje bij kan helpen.

De aankomende tijd wil ik jullie dan ook meenemen in mijn wereld.

 

Wees welkom in de wondere wereld van Just Femz!