Het gaat goed!

De laatste paar maanden in therapie ging het eigenlijk best goed met mij. Ik durfde mijn gevoelens te delen, grenzen aan te geven en begon mijn plaats in de groep op te eisen.

Toch is het voor mij een hele worsteling geweest om toe te geven dat het goed ging. Je zou denken dat dat niet zo moeilijk moet zijn aangezien je 'goed voelen' toch het ultieme doel is wat je met therapie probeert te bereiken. Voor mij was het echter niet zo makkelijk...

Ik weet nog dat we op een vroege vrijdagmorgen met zeven groepsgenoten plus twee psychologen in een stoffig gymzaaltje in een kring zaten. Zoals gewoonlijk begonnen we de dag met een ´Hoe zit je er vandaag bij?´ rondje.

Ieder groepslid had die week iets heftigs meegemaakt of voelde zich om een of andere reden niet goed. Hoe dichter mijn beurt naderde des te zenuwachtiger werd ik. Ik betrapte mijzelf erop dat ik haastig op zoek ging naar een probleem. En toen was daar het moment van de waarheid: 'Hoe gaat het met jou Femke?'

Ik begon te twijfelen aan mijn gevoel; het kon niet goed met mij gaan, ik voelde het vast verkeerd! Ik was zo gewend geraakt aan tegenslag, problemen en negativiteit dat ik niet zo goed uit durfde te komen voor mijn goede dag.

Al mompelend stamelde ik een verontschuldiging en dat het met mij best wel okay ging. Gelukkig ging de therapeute daar op in en wees mij er op dat ook dat gevoel er juist mag zijn. Dat het niet de bedoeling is dat we in therapie alleen maar ruimte geven aan moeilijkheden en zware gedachten, maar dat ook juist het goede er mag zijn.

En weet je? Eigenlijk staat hetgeen er die vrijdagochtend gebeurde een beetje gelijk aan waarom ik de afgelopen weken niet geblogd heb.

Ik ben het zo gewend om altijd maar in mijn hoofd te zitten. Zaken te overdenken, analyseren, herkauwen en vervolgens op een rijtje te zetten in een blog. De stukken die ik schrijf zijn vaak inherent aan mijn proces. Zij geven weer waar ik sta. Soms heb ik als ik hen schrijf al geworsteld met het onderwerp in kwestie en soms zit ik er ook nog middenin.

Ergens is de gedachte in mijn hoofd geslopen dat het alleen maar boeiend is als ik ergens moeite mee heb of mee worstel. Terwijl ook juist de overwinningen gevierd mogen worden! :)

De afgelopen weken was er geen worsteling. Het was heerlijk rustig in mijn hoofd. Het gaat hier goed! Ik merk steeds meer dat mijn leven na de therapie vorm begint te krijgen en daar geniet ik van.

Ik twijfelde erover of ik jullie dit wel kon melden. Het voelt wat onveilig om open en bloot te zeggen dat het hier goed gaat. Ik weet niet beter dan dat de afgelopen 28 jaar overleven zijn geweest. Eigenlijk voelde het nooit 'goed'. Ik had altijd zorgen, maakte mij altijd wel ergens druk om en dat vertaalde zich in een groot aantal lichamelijke en psychische klachten.

Ik vind het nu dan ook best spannend om uit te spreken dat het goed met mij gaat. Het maakt mij een beetje bang voor de toekomst. Net alsof ik nu dan over mij uitroep dat het alleen nog maar slechter kan gaan.

Ook dit is denk ik vertrouwen krijgen. Vertrouwen krijgen in dat ik mij goed kan blijven voelen ongeacht de omstandigheden. Vertrouwen krijgen in een hoopvolle toekomst. Vertrouwen krijgen in dat ik mij vandaag goed kan voelen en dan morgen, volgende week of over een maand zelfs nog een beetje beter! Soms zal er een slechte dag tussen zitten, maar dat hoeft niet te zeggen dat ik terug bij af ben.

Ja....naar dát vertrouwen wil ik toegroeien want volgens mij is het leven daarvoor bedoeld!

Van geluk tot stokslagen naar reflectie en groei.

Er zijn van die dagen waarbij ik bij het opstaan al lastig word gevallen door deprimerende gedachtes.
Gedachten die mij vertellen dat ik niets ben en nooit wat zal worden en dat mijn leven niets voorstelt.  Gedachten die mij wijzen op hoe mislukt mijn leven is.
Gedachten die mij in de slachtofferrol drukken en waar ik mij op die momenten even helemaal door over laat nemen. Ik voel mij slachtoffer van mijn eigen leven en geef mijzelf klap na klap door al mijn falen nog eens langzaam na te gaan in mijn hoofd:

'Ik ben Femke. Ik ben 29 jaar. Ik ben werkloos en ben daardoor betekenisloos voor deze maatschappij. Ik zit thuis alleen maar op de bank te hangen en mijn kwaliteiten en capaciteiten blijven daarmee onbenut. Ik ben al jaren single en kinderloos. Ik heb nog nooit een langdurige relatie gehad en zou niet weten hoe het is om langer dan een paar maanden met iemand mijn leven te delen. Ik ben niets waard en geloof ook niet dat anderen iets in mij zullen gaan zien.'

Vermoeiende gedachten he? Ze blokkeren mij volledig en zuigen energie. In alles valt te lezen dat ik mislukt ben en gigantisch heb gefaald....

Vanmorgen werden deze gedachten getriggerd door het zien van een prachtige zwangerschapsshoot van een kennis van mij. Het geluk straalde van de foto af. Een stralende mama met een mooie ronde buik met daarop liggend een bevestigende, liefkozende hand van de papa in spé.

Natuurlijk was ik blij voor haar! Ik gun iedereen het geluk van het vinden van liefde en het uitbouwen daarvan door een gezinnetje te starten.
Toch voelde ik ook de jaloezie steken en liet mij even meenemen in zelfmedelijden: 'Zij wel en ik niet. Zie haar gelukkig zijn en mij hier ongelukkig, alleen en mislukt op de bank zitten.'

Haar geluk boog ik om tot mijn stokslagen. Ik vergat de weg die ik heb afgelegd. Alle overwinningen en groeiprocessen leken ineens mijlen ver weg.

En dat terwijl ik afgelopen week een grote stap heb gezet door afscheid te nemen van de psychische hulpverlening. Na een periode van drie jaar intensieve therapie is het einde dan toch eindelijk gekomen!
Ik ben er klaar voor om op eigen kracht verder te gaan. Dat vind ik best eng, de angst om te falen en terug te vallen blijft aanwezig. Aan de andere kant voelt het fijn om eindelijk weer eens te leven zonder mijzelf constant onder de loep te hoeven nemen. Ik ben nu meer in staat te leven in het hier-en-nu in plaats van elke keer terug te moeten kijken naar vroeger.

Met het loslaten van die hulp breekt ook een nieuwe periode aan. Een periode waarin ik mag gaan ervaren hoeveel kracht ik in mij heb en hoe goed ik onderhand ben geworden in het zelfstandig opkrabbelen als het even misgaat in mijn hoofd; als oude gedachten, waar ik overigens allang niet meer in geloof, weer even de overhand krijgen en mijn waarheid lijken te worden.
Mijn zelfvertrouwen mag gaan groeien en langzaam ben ik op zoek naar een nieuwe daginvulling. Dat betekent nu nog het vinden van nieuw vrijwilligerswerk en hopelijk op de langere duur het vinden van een leuke, passende baan.

Dat het vanmorgen even misging in mijn hoofd na het zien van die zwangerschapsfoto is helemaal niet erg. Het geeft denk ik alleen maar aan hoe graag ik dat geluk ook zou willen vinden! Het is een bewijs van de dromen die in mij verscholen liggen. Hopelijk komen zij op den duur ten uitvoer.

Door vanmorgen die gevoelens en gedachten van jaloezie, boosheid, zelfmedelijden, gemis en angst er even te laten zijn merkte ik ook dat zij vanzelf verdwenen. Door deze gebeurtenis groeit mijn vertrouwen in de toekomst weer. Het is een extra onderstreping van hoe klaar ik was om te stoppen met psychische hulp. Want ja, ik kan de wandeling van het leven echt wel weer alleen aan met al zijn bergen en dalen. Een hulpverlener hoeft mij niet meer te vertellen hoe belangrijk het is om gevoel er te laten zijn. Ik heb andermans begrenzing niet meer nodig als ik mijzelf toesta het te voelen.

Het word mij weer eens duidelijk: Ik ben gegroeid. Van kind naar vrouw.
De oude gedachten kloppen niet langer. Zij hebben plaats moeten maken voor nieuwe inzichten. Ik leef met een nieuwe waarheid.

'Ik ben Femke. Een leuke, gezellige en mooie vrouw van 29 jaar. Nu nog single en genietend van het leven wat ik heb. Ik voel mij klaar om een langdurige relatie aan te gaan en sta er open voor om mijn leven met iemand te gaan delen. Ik heb een kinderwens, maar ben tegelijkertijd heel erg blij dat ik nu nog niemand anders heb om voor te zorgen dan mijzelf. Ik ben werkloos, maar probeer mijn kwaliteiten en capaciteiten in te zetten voor vrijwilligerswerk. Zo draag ik toch mijn steentje bij in deze maatschappij tot ik er klaar voor ben om mijn uitkering achter mij te laten en door te groeien tot een echte baan.'

Dus oude gedachten... Eat that! ;)

Liefde het grootste goed?

Heel, heel lang geleden was er eens een meisje genaamd Femke. Zij werd geboren in een dorpje wat bol stond van de traditionele kerken. In de plaats waar zij opgroeide was het de gewoonte om de week met de kerk te beginnen. Zo was daar elke zondag het ritueel van het vroege opstaan en onder begeleiding van het luide klokkengeluid nog even snel de wc in glippen voor de dienst begon.

De zangdienst bracht mij wekelijks aan het lachen. Wij zongen als gemeente namelijk steevast achter het orgel aan. Elke noot uit onze mond klonk een tel later dan het orgel dat had ingezet. Zelfs de meest makkelijke psalmen bleken een uitdaging als je hen met zo´n 150 man in koor wilde zingen.

Negen van de tien keer kreeg ik niets mee van de preek. In mijn jongere jaren had ik die mogen ontvluchten door naar de kindernevendienst te gaan, maar toen ik een tiener werd was ik daar volgens mijn ouders toch echt te oud voor. En dus zat er niets anders op dan lampen tellen, mensen kijken en snoeppapiertjes vouwen. ( Wist je dat je met één enkel fruitella-papiertje de prachtigste origamifiguurtjes kon maken? Maar dat geheel terzijde...)

Na de dienst schoot ik vaak snel de kerk uit. Ik had dan even de tijd om mijn vriendinnetjes weer te spreken en speelafspraken te maken voor de aankomende week. Het hele dorp zat zo'n beetje in dezelfde gemeente en op zondagochtend waren de straten leeg. Eenmaal thuisgekomen was er ruimte voor koffie met een luxe koek en daarna trokken wij steevast als gezin de natuur in voor een heerlijke wandeling over het strand.

Die zondagen in de kerk hebben mij gevormd. Zij hebben mij structuur, veiligheid en vooral ook geloof gebracht. Ik leerde vertrouwen op een liefdevolle Vader. In die tijd was dat voor mij nog een man met een baard die hoog in de wolken woonde en mij altijd zag. Dat vond ik niet eng, nee, dat voelde veilig. Er was mij namelijk geleerd dat deze Meneer er voor mij wilde zijn en dat ik  altijd met Hem kon praten. Mijn kinderlijke geloof draaide om God. En God was Liefde werd mij altijd verteld. Zo simpel was het in die tijd.

Vandaag de dag is het echter niet meer zo simpel als toen. Het geloof is nog steeds belangrijk voor mij en vertrouwen in God is als een leidraad in mijn leven. Maar steeds vaker twijfel ik eraan of liefde nog steeds het grootste goed is. Zo ook deze week...
Vicky Beeching, een bekende zangeres en theologe in de Christelijke wereld kwam afgelopen week namelijk uit de kast. Na haar echte identiteit jaren verborgen te hebben gehouden heeft ze eindelijk de moed gevat om de strijd naast haar neer te leggen en te gaan staan voor wie zij is.

Deze vrouw heeft op vele Christelijke podia gestaan en wist dat zij met het uitspreken van deze woorden een hoop kritiek over zich heen zou krijgen. Want ook al is het in de buitenwereld onderhand heel normaal om op te biechten dat je op iemand van hetzelfde geslacht valt; voor mensen in de traditionele gemeenten is niets minder waar.

Een flink aantal reacties op haar coming out komen overeen met mijn schrikbeeld; er wordt getwijfeld aan Vicky's geloof. Kerken hebben de door haar geschreven liederen op een zwarte lijst gezet en Vicky moet vooral niet denken dat zij daar nog zal mogen spreken. Geloofsgenoten twijfelen aan haar oprechtheid en vinden dat zij haar voorbeeldfunctie moet neerleggen.
Het is voor hen één dat zij die lesbische gevoelens heeft, maar er dan ook nog wat mee willen doen kan totaal niet gerijmd worden met het échte Christelijke geloof. Er wordt met Bijbelteksten gegooid en de Liefde lijkt ver te zoeken. In de reacties lees ik vooral afwijzing. Voor hen is het afwijzing van haar levensstijl, voor mij voelt het als afwijzing van een deel van haarzelf.

Zonder er te diep op in te gaan wil ik zeggen dat ik Vicky's worsteling herken en dat het voor mij een grote steun is dat zij openlijk uit is gekomen voor haar gevoelens voor vrouwen.
Het laatste jaar ben ik zoekend geweest als Christen binnen het geloof. Ik heb onderzocht hoe mijn geloof samen kon gaan met mijn gevoelens. Of deze überhaupt samen door een deur konden gaan. Ik heb gekeken naar wat ik voelde en wat ik daarover dacht. Ik heb geworsteld met God en de teksten die Hij in Zijn schrift heeft laten opschrijven. Ik was en ben niet zozeer bang voor de afwijzing van God. Uiteindelijk kwam ik namelijk tot een conclusie die jaren geleden al in mij was gelegd: God - is - Liefde.

Mijn angst ligt puur op het gebied van afwijzing door mijn mede-gelovigen. Door die angst heb ik een tijd moeten overwegen of ik deze blog überhaupt online wil zetten. Ik vind het eng, maar wil mij net zo moedig als Vicky tonen. Haar coming out heeft mij gesteund en ik hoop dat het ook voor anderen de weg naar openheid vrij maakt. Ik heb namelijk net als haar niet om deze gevoelens gevraagd, maar probeer er wel een weg in te vinden samen met God.

Zo´n dag als alle anderen.

Het is zo´n dag als alle anderen. Zo´n doodnormale dag.
Het zou eigenlijk nog zomer moeten zijn, maar het weer denkt daar anders over; buiten plenst het dat het giet. De bomen hier tegenover beginnen langzaam hun groene kleur te verliezen. Ook de bladeren zijn aan het verweer onderhevig. Elke storm veroorzaakt een beetje meer blad op het fietspad hier voor mijn huis.

Ik zit binnen. Voel mij thuis in mijn nieuwe huis. Dat 'nieuwe' is er onderhand wel wat af hoor. Na een paar maanden bewoning en een aantal oude vertrouwde gezellige avondjes met vrienden en familie begint dit toch echt als mijn plek te voelen.

Deze middag wilde ik de komst van de herfst verwelkomen. Geen gezeur over de regen, maar juist genieten van het knusse gevoel van mij thuis voelen terwijl buiten de storm raast.

De regen tikt tegen het raam en Frank Boeijen schalt uit mijn speakers. Hij bevestigd wat ik al weet: 'We luisteren en we liggen. De wind beweegt het raam. Regent het. Ja het regent. Goede nacht. Blijf zo maar liggen.'
Ik lig op de bank onder een plaid. Ook mijn katten en de hond hebben zich op een warm plekje genesteld. Er heerst een volkomen rust hier in de ruimte. Langzaam vult het huis zich met de geur van zelfgemaakte koekjes met banaan, havermout, rozijnen en chocolade.

Ik lig hier en bedenk mij dat het goed is. Dit gewone huiselijke moment op deze doodnormale dag.
De regen tikt nog eens tegen het raam en Frank verteld mij over een gevoel wat ik al had herkend: 'Je wordt vervuld. Vervuld van de oneindigheid.'

Alleen in de bioscoop

Daar zat ik dan, alleen, in de bioscoop. Op de avond dat ik eigenlijk een date zou hebben met een ontzettend leuke jongen.
Het mocht niet zo zijn; zijn ex was mij voor en kwam hem terugclaimen voor ik überhaupt de kans kreeg in het 'echt' kennis met hem te maken.

Ik had best wel met mijzelf te doen. Juist op deze avond had ik graag wat gezelschap gewild, maar ook  mijn reddingsplan viel in het water. De vriendin in kwestie werd ziek en dus zat er niets anders op dan in mijn eentje naar de film te gaan.

Het was een worsteling die avond om voor mijzelf te kiezen door tóch naar de film te gaan, alleen of niet. Ik was bang voor weemoedige gevoelens en een 'Ik ben alleen op de wereld en niemand zal ooit met mij willen daten-gevoel.' Zielige ik had ontzettende medelijden met mijzelf...
Uiteindelijk haalde de gedachte dat ik mij thuis nog zieliger zou voelen mij over.

Ik zat daar dus alleen voor dat hele grote scherm en voelde mij steeds kleiner worden.

Sowieso was ik al in geen jaren meer naar de bioscoop geweest, maar dit keer zat ik daar ook zonder iemand aan mijn zijde te hebben. Eigenlijk was ik een  beetje bang dat anderen iets zouden denken als: 'Moet je die vrouw zien. Die heeft vast geen sociaal leven als ze in haar eentje in de bioscoop zit. Wat een triest persoon.'
In mijn fantasie zag ik andere bioscoopbezoekers al meelijwekkend naar mij kijken. Ik dook dus steeds een beetje dieper in mijn stoel en hoopte maar dat de film snel zou beginnen. Zielige, zielige ik.

Na de film liep ik over de boulevard en keek uit over een rustig stromende zee. Langzaam lukte het mij te ontsnappen aan het eenzame, zielige gevoel wat die avond de boventoon had gevoerd.
Elke golf leek een onrustige gedachte met zich mee te nemen en mijn blik verruimde zich net als het wijd uitgestrekte strand voor mij.
Ik leek dingen helderder te kunnen zien en zag ineens hoeveel oordelen over mijzelf ik op de onschuldige gezichten van mijn mede-bioscoopbezoekers had geplakt.

Zij hadden die avond waarschijnlijk totaal geen mening over mijn aanwezigheid gehad. Zij waren gezellig een avondje weg en maakten zich niet druk om de vrouw die een rij voor hen in de bioscoop zat.
Mijn hoofd had weer eens spelletjes met mij zitten spelen en het was fijn deze nu te ontmaskeren. Met het krijgen van dit inzicht kwam er ook ruimte voor andere gevoelens.

Ineens kon ik ook voelen hoe fijn het was geweest om mij een avondje aan helemaal niets anders te hoeven verbinden dan met die prachtige film op dat grote doek. Er was niemand om rekening mee te houden. Ik kon mijn tranen vrijuit laten lopen en de slappe lach krijgen op momenten die ík heel grappig vond.

Eigenlijk had ik mij, ondanks het zielige gevoel, heel vrij gevoeld. Ik had ervaren hoe het was om met mijzelf op stap te zijn en had best een leuke tijd gehad.

En is dat nou eigenlijk niet het belangrijkste ter wereld?

Dat je een leuke tijd met jouzelf kunt hebben. Want van jezelf kom je nou eenmaal nooit af. Voor eeuwig en eeuwig zal ik mijn metgezel zijn.

En gelukkig heb ik nu ervaren dat ik best een leuk gezelschap ben. :)

Tijden veranderen

Tijden veranderen. Ik weet het en toch blijf ik het lastig vinden...


Sinds een paar weken is er een eind gekomen aan het laatste intensieve hulptraject wat ik gevolgd heb.
De wereld ligt weer voor mij open en ik voel mijn energie groeien. Eindelijk heb ik weer de ruimte om dingen te doen die ik leuk vind, om mensen te zien die mij energie geven, om even helemaal vrijuit te doen wat ik graag zou willen doen!


En toch...


Is daar dat moedeloze gevoel. Een gevoel wat mij verlamt. Wat zachtjes in mijn oor schreeuwt dat het nooit wat met mij zal worden. Dat ik niet van betekenis ben voor deze maatschappij.
Grote nare gedachten... Ik wil hen niet de ruimte geven maar ze komen soms ineens op. Vaak juist op de momenten dat ik hen het minste kan gebruiken. Als ik moe ben of niet lekker in mijn vel zit.
Ik heb nu zoveel tijd voor mijzelf dat het mij eigenlijk wat aanvliegt. Grote vragen komen er voorbij:
Hoe zie ik mijn toekomst?
Welk beroep ga ik uitoefenen?
Hoe kom ik weer de arbeidsmarkt op nu ik er toch een aantal jaar uitgelegen heb?


Mijn CV vertoont een gat en mij is geleerd dat dit meestal geen goed teken is voor werkgevers.



Toch kan ik vertellen dat ik de afgelopen jaren harder heb gewerkt dan de optelsom van alle voorgaande jaren dat ik in loondienst was. Ik heb bergen verzet. Heb mijzelf afgebroken en vervolgens weer zo opgebouwd dat zelfs mijn zusje aangeeft mij niet meer zo goed te kennen.


Alles is zo anders. Mijn leven is zo anders. Ík ben zo anders.


Eerlijk gezegd heb ik de route die ik de afgelopen jaren heb gelopen eigenlijk nog geen plek kunnen geven. Het kost tijd om mijzelf opnieuw uit te vinden.


De enige die mij die tijd echter niet wil gunnen ben ik zelf. Ik moet meteen alweer door naar het volgende doel. Op dit moment is dat het vinden van een leuke partner én het zoeken naar passend (vrijwilligers)werk.
Het voelt alsof ik gemiste tijd wil inhalen. Alsof ik eindelijk waar moet gaan maken wat ik al die jaren gedroomd heb te doen. Ik zet mijzelf onder druk en probeer te leven in de zesde versnelling.
Met die hoge eisen en grote gedachten zet ik mijzelf al meteen weer muurvast en blokkeer.


Voor ik het weet stort ik mijzelf weer in hetzelfde volgeplande leven wat de 'oude Femke' zo belangrijk vond. Die stap is 1000 maal makkelijker dan mij overgeven aan hetgeen de 'nieuwe Femke' nodig heeft; rust, regelmaat en ruimte voor zichzelf. Ruimte om te ontdekken wie zij nu eigenlijk is en wat passend zou zijn als volgende halte op haar route.


Maar hoelang is het dan nodig om een pas op de plaats te maken? Wanneer is het weer tijd voor actie? Wanneer mag ik weer?


Ik weet het niet.
Ik weet in ieder geval dat ik zoekende ben en dat ik mij zo min mogelijk probeer aan te trekken van de onrustige, demotiverende teksten die nog wel eens in mijn hoofd voorbij komen.
En tot de tijd dat ik het weet probeer ik te genieten van mijn herwonnen vrijheid. Langzaam zullen de antwoorden wel komen. Daar vertrouw ik maar op!

Het oude loslaten

Zoveel kleurig blad

lag er op mijn pad

alsof het mij wilde doen beseffen

mij uit wilde leggen;

het leven komt en het leven gaat

alles houd eens op te bestaan

 

Wat eens vol leven was kan vergaan

 Geef ruimte aan een nieuw bestaan

Laat los
 

Het blad kiest voor de onzekerheid

Raakt haar vertrouwde leven kwijt

Zij dwarrelt naar beneden

met haar ogen gericht op het heden

Eenmaal op de grond gaat een nieuwe wereld open

Het blad vind vertrouwen in hoe het leven kan lopen

 

Het oude loslaten is niet altijd slecht

Kiezen voor nieuw leven geeft een gevecht

Maar als de grote stap eenmaal genomen is

Zal je zien wat het jou bracht, zonder gemis
 

Je zult beseffen dat je het oude vertrouwde moest opgeven

Om te kunnen groeien, bloeien in een nieuw volgend leven.

 

 

 

Het oude loslaten. Ik ben er nooit goed in geweest. Ik hecht mij aan mensen, plaatsen, structuren en heb een ontzettende moeite hen weer los te laten en mijn weg te vervolgen. Het voelt alsof ik een stukje 'mij' kwijtraak als ik uit een oude vertrouwde omgeving stap.

 

Toch weet ik dat het ook goed kan zijn om verder te gaan. Het kiezen van nieuwe wegen biedt kansen om jouzelf te ontplooien. Je leert nieuwe kanten van jouzelf kennen waarvan je eerder niet wist dat je hen had.

 

Het leven is constant in verandering en dat vind ik lastig. Ik houd van vastigheid. Vaststaande patronen en structuren bieden mij zekerheid.

 

Ik voel mij lange tijd onveilig in een nieuwe situatie, maar ben als ik eenmaal gehecht ben net als klittenband; ik laat moeilijk los.

Dat maakt mij trouw. Vaak zelfs té trouw. Ik lijk bijna vast te grijpen aan hetgeen er geweest is. Zo kan ik na tien jaar contactstilte ineens weer ontzettend de behoefte voelen om contact op te nemen met mensen die veel voor mij betekend hebben. Mijn rationele kant is onderhand in staat dit soort bevliegingen aan de kant te schuiven, maar dat maakt het verlangen naar dat goede oude vertrouwde niet minder.

 

Ik plan mijn leven graag vooruit. Dat biedt vastigheid, structuur, veiligheid. Zo kan ik doelen stellen en deze proberen te bereiken.

In al mijn perfectionisme verlies ik mij regelmatig in het behalen van  mijn doel.

 

Ik ben zo doelgericht dat ik over grenzen ga. Ik zie alleen nog hetgeen ik wil bereiken en verwaarloos daarmee dan alles wat er nog meer is. Zo gaat mijn sociale leven op een laag pitje en ga ik compleet over mijn eigen lichamelijke grenzen heen om mijn doel te behalen. 

  

 

 

 

Ik streef mijzelf voorbij om mijn doel te behalen. Als ik uiteindelijk bij de 'finish' ben aangekomen ben ik letterlijk en figuurlijk kapot.

 

Daarom heb ik moeite om deze beslissing te nemen....

 

Vier maanden geleden begon ik vol goede moed aan een nieuw hulpverleningstraject. Mijn doel was om een beter zelfbeeld te krijgen en wat zaken uit het verleden een plaats te geven. Rond volgend jaar juli stond mijn 'finish' gepland; dan zou ik mijn doel behaald hebben en eindelijk het normale leven van werk en studie weer op kunnen pakken.

 

Tot mijn lichaam begon te haperen en ik afgelopen week van een hulpverlener de vraag kreeg: 'Of het niet beter was een stapje terug te doen en een pad te kiezen wat beter aansluit bij mijn lichamelijke grenzen.'

 

Baf. Daar lag ik. Voor de zoveelste keer getackeld door mijn eigen lichaam. Wederom wist mijn lichaam het te presteren om tussen mij en mijn doel te komen. Weg vastigheid en structuur. Hallo onzekerheid!

 

Het afgelopen jaar heb ik keihard gewerkt om mijn grenzen te gaan voelen en er naar te gaan luisteren. Ik dacht het aardig onder de knie te hebben... De eerste aanpassingen om dit hulpverleningstraject aan te kunnen had ik al gemaakt; mijn persoonlijk leven is op een laag pitje gezet en ik lig bijna hele dagen op de bank te rusten.

Ik gaf mijn grenzen al wel eerder aan bij mijn hulpverleners en samen bedachten wij de oplossing om mij in de lunchpauze even terug te trekken en te mogen rusten.

Maar zelfs dat is niet genoeg om mijn doel te kunnen behalen. Ik red het niet. Mijn lichaam geeft op.

 

En dus moet ik grote enge beslissingen gaan maken. Mijn doel zal moeten worden aangepast en ik moet gaan zoeken of ik wat zekerheid in alle onzekerheid kan vinden. Ik zal het oude moeten loslaten en op zoek moeten gaan naar iets nieuws wat beter bij mijn (nieuw gevonden) grenzen past.

En dat is klote.

 

Soms denk je er te zijn qua acceptatie van jouw klachten en dan komt jouw leven met al zijn beperkingen er ineens tussen door en gaat tussen jou en jouw doel staan.

Er valt dan niets anders te doen dan luisteren naar jouw lichaam en jouw doelen bijstellen.

 

En dat is dan ook wat ik nu ga doen.